چهار نفر بودن اسمشون اینها بود..

همه کس..یه کسی..هر کسی..هیچ کس..!

کار مهمی در پیش داشتن... همه مطمئن بودن که یه  کسی این کار رو به انجام می رسونه..

هر کسی می تونست این کارو بکنه..اما هیچ کس این کارو نکرد..

یک کسی عصبانی شد..چرا که این کار کار همه کس بود..اما هیچ کس متوجه نبود که همه کس این کار را نخواهد کرد..سر انجام داستان این جوری تمام شد که هر کسی یک کسی را سرزنش کرد که چرا هیچ کسی کاری نکرد ..که همه کس می تونست انجام بده..

.

.

شما ..کدومشون هستین..؟؟؟ تا حالا..

دیروز یک آسمان بود..

                و خواب و خنده خوش بچه های یتیم..

                    امروز شاعر قصه های دوست داشتن ..

                                             آلزایمر گرفت...

                                                       سکته  کرد...

                                                              مـــــــــــرد...

                                         و...فردا فقط ..

                                                        خداست....

گر بدین سان زیستن باید پست..

       من چه شرمم ..اگر فانوس عمرم را ..به رسوایی نیاویزم..

                              بر بلند کاج خشک کوچه بن بست..

 گر بدین سان زیستن باید پاک ..

                                 من چه ناپاکم اگر ننشانم از ایمان خود ..چون کوه..

                                            یادگاری جاودانه بر تراز بی بقای خاک...

.

.

.

.

مرسی از همه دوستای خوبم..که لطف کردن ..وقت گذاشتن..این نوشته ها رو خوندن..و یه مرسی مخصوص تر واسه اونایی که نظر دادن..مخصوصا تو پریسا جان..خوشحال می شم ببینمت و بیشتر با هم حرف بزنیم... موفق باشی..

دل من خیلی خیلی تنگ شده ..اونقدر زیاد که مثل یه نقطه شده..
دل بیچاره من با اینکه به چیزای خیلی خیلی کوچولو و کم قانعه
اما همه و همه دست به دست هم دادن،
تا همون چیزای کوچولو وکم به قولی تک سلولی رو هم ازش دریغ کنن
می دونی دل من چیا می خواد..
نه نه فکرای بزرگ بزرگ نکن..
دل بیچاره مفلوک من فقط..
یه عالمه سرازیری می خواد تا همه شو با سرعت زیاد بدوام..
یه چشمه کوچولو که ته آن جاده سرازیری باشه و من پاهامو بزارم تو آب..
یه جاده که ته اش یه نفر با چشمای منتظر ، ایستاده باشه تا من بیام..
یه نفری که وقتی باهاش راه میرم دستامو به گرمی فشاد بده،
و به من اطمینان بده که هستش ورفیق نیمه راه نیست...
یه نفری که یه عالمه جرات داشته باشه ،
آنقدر زیاد که بتونه تو چشمای من نگاه کنه ،
و حقیقت رو هر چقدر هم که براش سنگین باشه به من بگه..
یه نفر که عادت به دروغ گفتن نداشته باشه..
یک نفر که آنقدر حرفا رو قورت نده که آخرش بشه یه سوء تفاهم..
یک نفر که جرات گفتن داشته باشه..
یه نفر که بتونم گاهی وقتها که مثل الان دلم اندازه یه نقطه شده،
سرمو بزارم رو شونه هاش و یه عالمه گریه کنم آنقدر زیاد که شونه هاش خیس بشه..
او ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه اینا که خیلی زیاد شد..
ولش کن اصلا همینارم نمی خوام ،
.

.